పల్లె చివర ఉన్న పాఠశాలలో సైన్స్ టీచర్ రమణయ్య గారి క్లాస్ నడుస్తోంది.
“అణు శక్తి అంటే ఏమిటి?” అని ఆయన ప్రశ్నించారు.
విద్యార్థి కార్తిక్ లేచి, “సార్, అది బాంబులు తయారు చేయడానికి ఉపయోగిస్తారు” అన్నాడు.
అందరూ తలూపారు.
రమణయ్య గారు చిరునవ్వుతో బోర్డుపై సూర్యుడి చిత్రం గీశారు.
“ఇదీ అణు శక్తి ఫలితం” అన్నారు. విద్యార్థులు ఆశ్చర్యపోయారు.
“మనకు వెలుతురు, ఉష్ణం ఇచ్చేది సూర్యుడు. అది కూడా అణు వికాసం వల్లే” అని వివరించారు. కార్తిక్ కళ్లలో కొత్త సందేహం మెరిపించింది.
“అయితే సార్, అణు శక్తి మంచిదా చెడ్డదా?” అని అడిగాడు.
“మన వినియోగం మీదే ఆధారపడి ఉంటుంది” అని రమణయ్య గారు సమాధానమిచ్చారు.
ఆయన హాస్పిటల్లో క్యాన్సర్ చికిత్స,
విద్యుత్ ఉత్పత్తి, వ్యవసాయ పరిశోధనలు—all అణు శక్తితో సాధ్యమవుతాయని చెప్పారు.
“అణువు చిన్నదే కానీ, దాని శక్తి అపారమైనది. దాన్ని వినాశనానికి వాడితే ప్రపంచం నాశనం, వికాసానికి వాడితే మనిషి అభివృద్ధి” అన్నారు.
ఆ రోజు కార్తిక్ ఇంటికి వెళ్లి తన తండ్రితో మాట్లాడాడు. “నాన్నా, అణు శక్తి గురించి మనం తప్పుగా అనుకున్నాం” అన్నాడు.
తండ్రి ఆశ్చర్యపోయి, “అది ఎలా?” అని అడిగాడు. కార్తిక్ స్కూల్లో నేర్చుకున్నది వివరంగా చెప్పాడు.
తర్వాతి రోజు కార్తిక్ స్కూల్లో చిన్న ప్రసంగం ఇచ్చాడు. “అణువు మన శత్రువు కాదు, మన మిత్రుడు” అని అన్నాడు.
అతని మాటలు వినగానే అందరూ చప్పట్లు కొట్టారు. రమణయ్య గారు గర్వంగా చూశారు.
చివరగా కార్తిక్ అన్నాడు “అణు వినాశనం కాదు, అణు వికాసమే మన భవిష్యత్తు.”
ఈ కధానిక నా స్వీయ రచన
నల్లి సాయి బాబు తెలుగు అధ్యాపకులు
సీతారామ పురం
